Wat is Waterkefir precies?
Waterkefir ‘’granen’’ worden ook wel tibicos of Japanse crystallen genoemd. Het zijn levende clusters bacteriën die geclusterd zitten met gist in een symbiotische samenwerking. Doormiddel van de interactie met suiker creëren deze clusters een gefermenteerd drankje dat licht van smaak is, fris op de tong en boordevol probiotica zit.
Groeien in water en eten suiker
Waterkefir granen zijn geen echte granen want ze groeien niet in de grond, maar in water en suiker. Als je goed voor ze zorgt dan zullen de granen zich vermenigvuldigen tijdens de fermentatie. Het is niet helemaal duidelijk waar de waterkefir crystallen vanaf komen, maar er word gespeculeerd dat ze uit Mexico komen.
Eeuwenoude traditie
Bepaalde onderzoeken stellen dat de tibicos zich vormen op de vrucht van de Opunta cactus als vlokken en zo voorzien worden van water, zuurstof, warmte, licht en suiker. In de jaren 1800 gebruikten sommige Mexicanen de granen voor de fermentatie van een gezoet drankje gemaakt van de peer-cactus. Verder zijn er ook nog verhalen die vertellen over het gebruik en/of de origine van waterkefir in: Tibet, De Kaukasus en de peninsuela van Ukraine.
De exacte origine van waterkefir zal nog even een raadsel blijven omdat het overal op de wereld gevonden word en geen 2 bacterie-culturen precies hetzelfde zijn. Maar alles wijst er op dat deze granen al vele eeuwen worden gebruikt.
Hoe kan het dat er zo weinig suikers in kefir zitten?
Tijdens de productie van de kefir worden er grote hoeveelheden suikers gebruikt. Deze suikers komen in de vorm van rauwe donkere bio-suiker en natuurlijk liters aan fruitsuiker. Hierdoor klinkt het misschien raar dat er in het eindproduct hier nagenoeg bijna niks meer van over is. Dit komt omdat de Kefir crystallen de suikers opeten om zichzelf te laten groeien.
De suikers worden dus omgezet in andere stoffen zoals melkzuurbacteriën ,enzymen en vitamines. Zelf vond ik dit een ongelofelijk fascinerend proces. Hierdoor ben ik aan de slag gegaan met een suikermeter om ook daadwerkelijk te kunnen zien of de suiker echt verdwenen was. Op het begin stond ik er vaak versteld van hoe snel de bacteriën de suikers opgegeten hadden.